☰
გადაამოწმე გერბისა და გვარის ავთენტურობა უნიკალური კოდით
VIP Box — ინდივიდუალური შეკვეთა
Premium Box
Gold Box
Silver Box
გააკეთეთ შეკვეთა
საგვარეულო ისტორია მოიცავს გვარის წარმოშობას, პირველ წერილობით წყაროსა და ისტორიულ მიგრაციას. ქართული გვარები ხშირად პირველად ფიქსირდება XVII–XIX საუკუნეების კამერალურ აღწერებში, სამეფო საბუთებსა და საეკლესიო მატიანეებში.
პირველი მოხსენიება ხშირად მოიპოვება საქართველოს ეროვნული არქივის ფონდებში, მათ შორის 1761 წლის აღწერებში, 1801–1802 წლის მოსახლეობის სიებში და რუსეთის იმპერიის ადმინისტრაციულ დოკუმენტებში.
ქართული გვარების ისტორიის კვლევა ეფუძნება სხვადასხვა ისტორიულ დოკუმენტს, რომლებიც დაცულია არქივებში და წარმოადგენს პირველწყაროს მონაცემებს.
ქართულ საზოგადოებაში გვარები ჩამოყალიბდა შუა საუკუნეებიდან და მათ საფუძვლად ედო საგვარეულო წარმომავლობა, გეოგრაფიული კუთვნილება ან სოციალური სტატუსი. ქართული გვარები ხშირად დაკავშირებულია კონკრეტულ რეგიონთან — კახეთთან, ქართლთან, იმერეთთან, სამეგრელოსთან, გურიასთან ან მთიანეთთან.
გვარის დაბოლოებები „-შვილი“, „-ძე“, „-იანი“, „-ური“, „-აძე“ მიუთითებს როგორც საგვარეულო ხაზზე, ასევე რეგიონულ იდენტობაზე. მაგალითად, დასავლეთ საქართველოში ხშირია „-აძე“ და „-იანი“, ხოლო აღმოსავლეთ საქართველოში — „-შვილი“ და „-ძე“.
მრავალი ქართული გვარი პირველად ფიქსირდება XVII–XIX საუკუნეების კამერალურ აღწერებში, სამეფო ბრძანებებსა და საეკლესიო მატიანეებში. აღნიშნული დოკუმენტები ინახება საქართველოს ეროვნულ არქივში და წარმოადგენს გვარის ისტორიის პირველ ოფიციალურ წყაროს.
განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი არის 1761 წლის კამერალური აღწერები და 1801–1802 წლების მოსახლეობის სიები, სადაც მრავალი ქართული გვარი პირველად ოფიციალურად დაფიქსირდა. ეს ჩანაწერები გვაძლევს ინფორმაციას გვარის გავრცელების არეალზე, სოციალურ სტატუსსა და ისტორიულ მიგრაციაზე.
გვარის ისტორიის კვლევა ეფუძნება სხვადასხვა ტიპის ისტორიულ დოკუმენტსა და პირველწყაროს ანალიზს.
სწორედ ამ ისტორიულ წყაროებზე დაყრდნობით ხდება გვარის წარმოშობის, პირველი წერილობითი მოხსენიებისა და საგვარეულო გერბის სიმბოლიკის კვლევა და დადასტურება.
